Wat gaat er om in het hoofd van de stalker?
Er zijn er minstens twee die mij met een soort meteorologische regelmaat... eh... volgen. In het begin was er verbazing, daarna ergernis, later fascinatie voor de monomane obsessie die blijkbaar als een volledig zelfstandig iets in de geest van de stalker leeft. Niet altijd, want er zijn periodes waarin het stil is. Geen telefoon. Geen email. Geen gedaante die opduikt in de menigte. Dat is altijd van beperkte duur, want zoals het na een lange droge periode ook weer regent en het na de zomer vanzelf weer winter wordt, duikt ook de stalker weer op. Soms lijkt de stalker ineens redelijk geworden. Hij of zij spreekt haast ironisch over de vele emails, de telefoontjes, het opduiken tijdens gelegenheden. Nee, sterker: vanaf nu zul je de stalker nooit meer horen of zien, want hij of zij is er helemaal klaar mee. Dat duurt niet lang. Daarna ontvouwt zich weer de wereld waarin de stalker leeft, een constructie die helemaal los is komen te staan van de werkelijkheid, een ingewikkeld uurwerk dat alleen maar tikt op de strakgespannen veer van paranoia. Ik ben de stalker gaan zien als een verschijnsel, het weer inderdaad, waar niet veel aan te doen is. Begripvol praten, boos worden, negeren. Dat helpt allemaal niet. Het is een andere wereld waarin de stalker leeft en daarin gelden andere wetten. Boven is onder en links is rechts en zelfs als jij denkt dat je de taal en de wanhopige logica van die wereld begrijpt, verandert alles weer. Het is helemaal niet de bedoeling dat je iets begrijpt. Begrip en logica zouden het uit steen gehouwen beeld van jou, dat de stalker met zich meedraagt, vernietigen. En dat beeld moet blijven bestaan, want zonder jou en het verwrongen idee van wat jij bent en denkt is het leven van de stalker leeg.

Waarom gaan mensen naar een concert om vervolgens anderhalf uur lang te sms-en of via Twitter anderen er van op de hoogte te houden dat zij ergens zijn? Afgelopen weekeinde stonden we, mijn vriendin en ik, in de Rotterdamse Schouwburg naar Goldfrapp te kijken. Voor ons jonge mannen die hun mobieltje in de lucht hielden om fotootjes en filpmjes te maken, achter mij twee andere jonge mannen die letterlijk het hele concert lang aan het sms-en waren.
Ik moest ineens denken aan de oudere Turkse heer die mij vorige zomer aansprak. Zijn wagen werd een meter twintig achter mij gereanimeerd door de wegenwacht. Terwijl ik een kinderfiets in de achterbak frommelde, dook hij plotseling naast mij op. Hij keek mij indringend aan en zei toen somber: 'Waarom foto?' Ik had geen idee waar hij het over had, en hij kon het mij niet uitleggen. Voor mijn zoon is het een gevleugelde uitpraak geworden die toepasselijk schijnt te zijn in onbegrijpelijke situaties.
Het was een werkelijk geweldig concert, dat van Goldfrapp. Allison was goed bij stem. De live-uitvoeringen van hun nummers klonken prachtig.
Maar ik vraag me af: waarom foto?